Goutum,
22 november 2003
Hallo
Hans en Marianne,
Hier
even een verslagje van mij, Mischa, over de eerste week bij mijn nieuwe baasjes.
Zaterdag
in de auto richting het Friese was ik eerst een beetje jankerig, maar toen mijn
baasje een vrolijk muziekje opzette ging het al een stuk beter.
’s
Middags heb ik kennis gemaakt met mijn buurhond Dex, een bruine Labrador, die
inmiddels mijn grote vriend is. Ook met buurmeisje Lotte kan ik het erg goed
vinden. De eerste nacht in Goutum ging al prima. De bench is een uitkomst en
mijn baasjes hielden goed rekening met mij zodat ik ook ’s nachts tijd kreeg
om mijn behoefte te doen.
Zondag
ben ik met mijn baasjes een stukje uit rijden geweest en heb ik de rest van mijn
nieuwe thuis verkend. Mijn ander buurmeisje, Marianne, ben ik ook tegengekomen
en zij was helemaal kapot van mij.
Had
ik zaterdag nog twee brokjes in mijn bak achtergelaten, vanaf zondag overkomt
mij dat geen tweede maal. Regelmatig zit ik in mijn etensbak en ontdekte al snel
dat er langer niets in zit dan dat er brokjes op mij liggen te wachten.
Het
lopen aan de riem lijk ik nog wat eng te vinden.
Maandag
ben ik met mijn baasjes naar de dierenarts geweest voor een algemeen onderzoek
ofwel, zoals -even zakelijk- de koopovereenkomst vermeldt, een keuring. De
dierenarts en assistentes vonden mij erg leuk en waren zeer over mij te spreken:
ik zie er gewoon goed uit. Ook zeiden ze dat de fokker haar werk zeer serieus
heeft genomen blijkende uit de brief voor de dierenarts en het entingboekje.
Het
lopen aan de riem huiswaarts gaat nu aardig, maar vanaf huis heeft nog even tijd
nodig.
Dinsdagmiddag
ben ik voor het eerst met mijn baasjes naar een winkelcentrum geweest, waar ik
veel bekijks had. Ik vond mijzelf erg flink toen de winkelwagens met veel kabaal
langs mij reden. Nog veel stoerder was het toen ik zelf langs die lawaaiige
winkelwagens liep en niet eens bang was. ’s Avonds ben ik op de weegschaal
geweest, in de hoop weer meer eten te krijgen.
Woensdag
heb ik niet zoveel beleefd. Wel heb ik het mijn vrouwtje in huis lastig gemaakt:
ik ontdek veel en ken eigenlijk (nog) geen grenzen.
Donderdagmiddag
heb ik laten zien dat geen hond mij te groot is. Ik kwam in de buurt namelijk
twee zeer grote honden tegen en kon goed met ze opschieten.
’s
Avonds was het helemaal te gek: ik mocht mee naar Jumper en kreeg daar van de
verkoper iets lekkers wat ik natuurlijk niet kon afslaan. Het nieuwe balletje
valt trouwens ook erg in de smaak.
Vrijdagmorgen
heb ik kennis gemaakt met de postbode die mij natuurlijk erg leuk vond. ’s
Middags, toen ik buiten was, liep er een pony voor mijn huis waarnaar ik
aandachtig heb zitten kijken. Hoewel ik natuurlijk ook wel regelmatig slaap kom
ik tijd te kort: spelen, uitgaan, eten, ontdekken, enz. Dat mijn baasjes zoveel
tijd voor mij hebben …
’s
Avonds weer op de weegschaal en ja hoor, de dagelijkse behoefte wordt naar boven
bijgesteld.
Kortom,
ik maak het goed. Het leren zindelijk worden, meer een taak van mijn baasjes dan
van mij, gaat heel aardig.
Het
lopen aan de riem vordert en eten is een hobby van mij.
Ik
doe, mede namens mijn baasjes, de hartelijke groeten aan lieve Teun, Dibbe,
Bram, Sietske, Sil en natuurlijk aan Hans en Marianne die mij met zoveel zorg
hebben laten opgroeien.
Mischa